چگونه نتیجه گیری یک مقاله پژوهشی را بنویسیم (با مثال)

نتیجه گیری مقاله پژوهشی بخش کوتاه پایانی است که در آن می گویید مطالعه شما چه یافته ای داشته، این یافته چه معنایی دارد و قدم بعدی چه باید باشد. این بخش پرسش پژوهشی را به زبان ساده پاسخ می دهد و بعد تمام می شود. بیشتر نتیجه گیری ها بهترین حالت را با یک تا سه پاراگراف دارند و نباید داده جدید یا استدلال جدیدی ارائه کنند.

یک نتیجه گیری خوب به اندازه ای کوتاه است که یک داور بتواند آن را در کمتر از یک دقیقه بخواند و به او بگوید مقاله چه چیزی را اضافه می کند و چه چیزهایی را بدون پاسخ می گذارد.

نتیجه گیری چه کاری انجام می دهد و چه چیزهایی را پوشش نمی دهد

نتیجه گیری پاسخ شما به پرسش پژوهشی و دلیل اهمیت آن را به خواننده می دهد. این آخرین چیزی است که داور می بیند، بنابراین روی این که چه چیزی را به خاطر می آورد اثر می گذارد.

مرکز نوشتاری UNC نتیجه گیری را به این صورت توصیف می کند: فرصت شما برای گفتن حرف آخر درباره موضوع. همچنین فهرست می کند که یک پایان خوب چه کارهایی می کند: نشان می دهد چگونه نکات اصلی کنار هم قرار می گیرند، به مضامین مقدمه برمی گردد و به پیامدهای گسترده تر یا مطالعات بعدی اشاره می کند. این توصیه برای انشاها نوشته شده، اما برای مقاله های پژوهشی هم کاربرد دارد.

همان صفحه همچنین می گوید چه چیزهایی را باید حذف کنید. یک ایده جدید معرفی نکنید، پایان نامه را دوباره بیان نکنید و وانمود نکنید که آن را به عنوان نتیجه گیری ارائه می کنید، و نقل قول ها یا آمار و اعدادی که باید در بدنه مقاله باشند وارد نکنید. یک توده از واقعیت های باقی مانده ای که نتوانستید جای دیگری بگذارید اضافه نکنید.

در یک مقاله پژوهشی، من سه مورد دیگر هم به این فهرست اضافه می کنم:

• یک تحلیل جدید گزارش ندهید. اگر یک عدد برای اولین بار در نتیجه گیری ظاهر شود، داور نمی تواند ببیند آن را از کجا آورده اید.
• بیش از چیزی که داده ها پشتیبانی می کنند ادعا نکنید. توصیه های ICMJE برای دست نوشته ها می گوید نتیجه گیری ها را به اهداف مطالعه پیوند دهید و از نتیجه گیری هایی که داده ها از آن ها پشتیبانی نمی کنند پرهیز کنید.
• عذرخواهی نکنید. محدودیت ها مربوط به بخش بحث هستند و نتیجه گیری می تواند بزرگ ترین محدودیت را در قالب یک جمله نام ببرد.

آنچه وارد می شود کوتاه است. شما یافته را بیان می کنید، دلیل اهمیت آن برای حوزه تان را توضیح می دهید و یک قدم بعدی واقع بینانه ارائه می کنید. این سه کار معمولا هر کدام در یک پاراگراف می گنجد و گاهی برای یک مقاله کوتاه در یک پاراگراف انجام می شود.

نتیجه گیری در برابر بخش بحث

بخش بحث نتایج شما را تفسیر می کند و نتیجه گیری پاسخ آن را بیان می کند. بخش بحث استدلال می کند، مقایسه می کند و حدود و شرایط را مشخص می کند، و نتیجه گیری نتیجه این استدلال را در چند جمله جمع بندی می کند تا خواننده بتواند آن را نقل کند.

نویسندگان این دو بخش را با هم اشتباه می گیرند چون هر دو بخش به نتایج برمی گردند. تفاوت در این است که هر بخش برای خواننده چه کاری انجام می دهد. بخش بحث نشان می دهد استدلال شما چگونه پیش می رود و نتیجه گیری نشان می دهد این استدلال به کجا رسیده است.

اگر هنوز لازم است بخش قبلی را بنویسید، راهنمای ما برای بخش بحث توضیح می‌دهد ساختاری که داوران انتظار دارند چیست. نوشتن یک نتیجه‌گیری خوب وقتی بحث را تمام کرده‌اید راحت است، چون هر جمله‌اش نسخه‌ای فشرده از یک پاراگراف در بحث است.

آیا مجله شما اصلا یک نتیجه‌گیری می‌خواهد؟

همه مجلات یک نتیجه‌گیری جداگانه نمی‌خواهند و پیش از نوشتن باید بررسی کنید. ساختار کلاسیک IMRaD که مخفف Introduction, Methods, Results و Discussion است، بخشی با عنوان Conclusion ندارد. محتوای نتیجه‌گیری می‌تواند در بخش Discussion جذب شود، با یا بدون یک زیرعنوان. بعضی مجلات در همان سطح عنوانیِ Discussion یک بخش جداگانه Conclusion هم اضافه می‌کنند.

PLOS ONE نشان می‌دهد این موضوع چقدر می‌تواند انعطاف‌پذیر باشد. دستورالعمل‌های ارسال مقاله‌اش، «Conclusions (optional)» را در میان بخش‌های میانی فهرست می‌کند و می‌گوید نتایج، بحث و نتیجه‌گیری‌ها ممکن است جداگانه یا ترکیبی باشند. همچنین دستورالعمل‌ها می‌گویند نویسندگان باید از اغراق در نتیجه‌گیری‌هایشان خودداری کنند.

این راهی است که بفهمید مجله هدف شما چه انتظاری دارد:

1. دستورالعمل‌های نویسندگان را برای فهرست عنوان‌ها بخوانید. بسیاری از مجلات هر بخشِ الزامی را نام‌گذاری می‌کنند.
2. سه مقاله تازه از همان مجله را باز کنید و ببینید هر کدام چگونه تمام می‌شوند. اگر هیچ‌کدام عنوان Conclusion نداشته باشد، پاراگراف آخرِ بخش Discussion این کار را انجام می‌دهد.
3. فرمت چکیده را بررسی کنید. چکیده‌های ساختارمند اغلب با یک خط با برچسب Conclusions پایان می‌یابند و بخش پایانی مقاله باید با آن همخوان باشد.

وقتی مجله هیچ بخش نتیجه‌گیری ندارد، پاراگراف آخرِ بخش Discussion را طوری بنویسید که انگار خودِ یک نتیجه‌گیری است. باید در چند جمله پاسخ، معنا و گام بعدی را بیان کند. خوانندگانی که مستقیم به انتهای مقاله می‌روند، اول همان‌جا را می‌خوانند.

پایان‌نامه‌ها و رساله‌ها متفاوت‌اند. پایان‌نامه تقریباً همیشه یک فصل نتیجه‌گیری دارد و چون چند فصل را به هم گره می‌زند طولانی‌تر است. راهنمای پایان‌نامه کارشناسی ارشد توضیح می‌دهد این فصل چگونه در کل پروژه جای می‌گیرد.

نتیجه‌گیری باید چقدر طولانی باشد؟

یک نتیجه‌گیری معمولاً بین 150 تا 400 کلمه در یک مقاله ژورنالی است و ممکن است در یک پایان‌نامه چند صفحه طول بکشد. این بازه‌های کاری من هستند، بنابراین دستورالعمل‌های خودِ ژورنال حرف آخر را می‌زنند.

طول متن با تعداد ادعاهایی که دارید تعیین می‌شود. یک مقاله با یک یافته به یک پاراگراف نیاز دارد. یک پایان‌نامه با چهار پرسش پژوهش به فضایی برای پاسخ به هر کدام نیاز دارد.

اگر نتیجه‌گیری طولانی شد، به جای فشرده‌سازی جمله‌ها، مطالب را حذف کنید. هنگام کوتاه کردن متن، تعداد کلمات را با سقف مجله مقایسه کنید.

چگونه نتیجه‌گیری مقاله پژوهشی را در چهار گام بنویسیم

بیشتر نتیجه‌گیری‌های قوی از چهار گام به ترتیب پیروی می‌کنند. می‌توانید هر گام را در ۱ تا ۳ جمله بنویسید و شکست پاراگراف‌ها باید جایی باشد که گام‌ها تغییر می‌کنند.

1. به سؤال پاسخ دهید. با یافته شروع کنید، همان اصطلاحاتی که مقدمه برای بیان پرسش پژوهش استفاده کرده است. اگر مقدمه پرسیده بود که آیا X بر Y اثر می‌گذارد یا نه، جمله اول می‌گوید که آیا این اثر وجود دارد و میزان آن چقدر است.
2. معنا را بیان کنید. به خواننده بگویید به خاطر پاسخ چه تغییری رخ می‌دهد. این همان سهم شماست: یک نظریه که باید بازبینی شود، یک روال که باید تغییر کند، یا یک اندازه‌گیری که اکنون پشتوانه شواهد دارد.
3. مرز را مشخص کنید. مهم‌ترین محدودیت بر ادعا را مطرح کنید، مثل نمونه، زمینه یا طراحی. یک بند کافی است، چون بخش بحث بقیه موارد را پوشش داده است.
4. به گام بعدی اشاره کنید. یک مطالعه، سیاست یا اقدام مشخصی را که از این کار پیروی می‌کند پیشنهاد دهید. «پژوهش بیشتری لازم است» برای خواننده چیزی مشخص نمی‌گوید، و یک طراحی یا جمعیت نام‌برده به او می‌گوید چه کاری انجام دهد.

ترتیب مهم است. اگر ابتدا مرز را بگویید، خواننده قبل از شنیدن نتیجه یک عذرخواهی می‌شنود. اگر گام بعدی قبل از معنا بیاید، مقاله به فهرست وظایف ختم می‌شود و هدف اصلی را از دست می‌دهد.

می‌توانید جمله پاسخ را پیش از پایان دادن به مقاله هم بنویسید. من معمولاً اول آن را پیش‌نویس می‌کنم. این کار مثل یک آزمون عمل می‌کند، چون اگر نتوانید پاسخ را در یک جمله بیان کنید، بحث هنوز حل نشده است.

یک مثالِ نمونه از یک مطالعهِ ساختگی

نمونه زیر از یک مطالعهِ ساختگی می‌آید که برای این راهنما نوشته شده است. این تحقیق واقعی نیست و اعداد فقط برای نشان دادن ساختار به صورت فرضی انتخاب شده‌اند. این مطالعه بررسی می‌کند که آیا آزمون‌های بازیابی هفتگی باعث بهبود نمرات امتحان در یک دوره آمار سال اول می‌شوند.

این یک پیش‌نویس ضعیفِ اولیه از نتیجه‌گیری است:

در پایان، این مطالعه به آزمون های بازیابی و نمرات امتحان پرداخت. نتایج جالبی به دست آمد. آزمون ها شاید تا حدی بر یادگیری اثر گذاشته باشند، هرچند برای این موضوع به پژوهش بیشتری نیاز است. دانش آموزان همچنین گزارش دادند که از آزمون ها خوششان آمده است و یک نظرسنجی جدید نشان داد 78% آن ها قالب های آنلاین را ترجیح می دهند. مطالعات بعدی باید به سراغ دوره های دیگری هم بروند.

این پیش نویس پنج مشکل دارد. با یک عبارت کلیشه ای شروع می شود و بعد به جای اعلام یافته، درباره خودِ مطالعه توضیح می دهد. «نتایج جالب» هیچ معنای مشخصی ندارد. تردیدآمیزی ("may have had some effect") برای اثری که این مطالعه اندازه گرفته است بیش از حد است. عدد 78% چیز تازه ای است، چون ظاهرا در هیچ بخشی از نتایج نیامده است. جمله آخر هم یک درخواست مبهم برای پژوهش بیشتر است.

در ادامه نسخه بازنویسی شده را می بینید:

آزمون های هفتگیِ بازیابی باعث شد نمرات امتحان نهایی در یک مقیاس 100 امتیازی، 6.4 واحد افزایش پیدا کند (95% فاصله اطمینان 3.1 تا 9.7). این افزایش ها بیشترین مقدار را در میان دانش آموزانی داشت که از زیر میانگین کلاس شروع کرده بودند. این نتیجه، تمرین بازیابی را به عنوان روشی کم هزینه برای بهبود پیامدها در دوره های مقدماتیِ بزرگ پشتیبانی می کند. ارائه بازخورد فردی در این دوره ها دشوار است. طراحی مطالعه یک نیم سال و در یک مؤسسه بود، بنابراین لازم است اثر در موضوعات دیگر و جمعیت های دانشجویی متفاوت هم بررسی شود. یک کارآزمایی چند مرکزی با بازآزمایی پس از شش ماه از پایان دوره نشان می دهد که آیا این افزایش پایدار می ماند یا نه.

این چیزی است که تغییر کرد و دلیلش:

پاراگراف بازبینی شده 94 کلمه است. هم آغاز کلیشه ای ندارد و هم رونویسی از چکیده نیست. داور به یک نتیجه، یک دلیل و یک قدم بعدی می رسد.

اشتباهات رایج و راه های رفع آن ها

بیشتر نتیجه گیری های ضعیف، چند مشکل مشترک دارند. این جدول آن ها را همراه با راهکار برای هر مورد فهرست می کند.

Center نوشتاری UNC توصیه می کند که با جمله های کلیشه ای مانند «در خلاصه» یا «در پایان» شروع نکنید. چون چیزی به خواننده اضافه نمی کنند، چون عنوان از قبل به او می گوید کجا هستند.

یکی دیگر از مشکلات، عدم تطابق با بقیه مقاله است. نتیجه گیری باید به پرسش مطرح شده در مقدمه پاسخ دهد، و راهنمای ما برای نحوه نوشتن مقدمه برای مقاله پژوهشی (با مثال) توضیح می دهد که چگونه آن پرسش را طوری بیان کنید که پایان، چیزی برای پاسخ دادن داشته باشد. همچنین باید با اعداد موجود در نحوه ارائه نتایج در یک مقاله تحقیقاتی (روشن، مختصر، قانع کننده) شما و با جمله پایانی چگونه یک چکیده تحقیق بنویسیم که مقاله شما خوانده شود همخوانی داشته باشد. قبل از ارسال، هر چهار بخش را کنار هم بخوانید و هر ادعایی را که بین آن ها متفاوت است اصلاح کنید.

برای یک مرور ادبیات، هدف نتیجه گیری متفاوت است. آن تعیین می کند که منابع بر سر چه چیزهایی توافق دارند، کجا با هم اختلاف دارند و کدام شکاف همچنان باقی مانده است. پست ما درباره چگونه یک مرور ادبیات بنویسیم توضیح می دهد که چگونه این جمع بندی را بسازید؛ جمع بندی ای که این پایان آن را خلاصه می کند.

با مسئولیت از AI برای پیش نویس یا تقویت نتیجه گیری استفاده کنید

AI می تواند به شما کمک کند نتیجه گیری ای را که از قبل نوشته اید فشرده تر کنید، اما منبع مناسبی برای ادعاهای داخل آن نیست. دلیلش ساده است: نتیجه گیری، می گوید مطالعه شما چه یافته ای داشته، و فقط خودتان آن را می دانید. یک چت بات با یک درخواست مبهم، یک پایان قانع کننده تولید می کند که ممکن است شامل نتایجی باشد که شما هرگز گزارش نکرده اید.

این یک فرایند کاری است که محتوا را همچنان مال خودتان نگه می دارد:

1. خودتان هر چهار مرحله را با جمله های تقریبی بنویسید، با اعداد واقعی تان.
2. یک ویراستار برای اصلاح دستور زبان، کوتاه کردن جمله های طولانی و حذف مطالب زائد به کار بگیرید. ProofreaderPro.ai ویرایش را در سندتان انجام می دهد و مفهوم نوشته شما را حفظ می کند.
3. اگر یک جمله ناهنجار است، از یک ابزار بازنویسی درخواست کنید گزینه های جایگزین ارائه دهد و یکی را انتخاب کنید. ابزار بازنویسی ابزار بازنویسی بازنویسی هایی ارائه می دهد که سپس باید با نتایج خودتان تطبیقشان بدهید.
4. در متن نهایی، هر عدد و هر ادعا را با بخش نتایج خودتان مقایسه کنید.
5. استفاده از AI را در افشایی که مجله درخواست می کند ثبت کنید.

قواعد افشا وجود دارد و مشخص است. توصیه های ICMJE می گویند نویسندگان باید در زمان ارسال مشخص کنند که آیا از فناوری های کمک شده توسط AI استفاده کرده اند. آن ها باید نحوه استفاده را در نامه پوششی و در متن ارسالی توضیح دهند و محتوای تولید شده توسط AI را با دقت بررسی کنند. همچنین می گویند ابزارهای AI نباید به عنوان نویسنده فهرست شوند، چون مسئولیت محتوای ارسالی بر عهده انسان ها است.

ناشرها در این که چه چیزی را قابل افشا می دانند متفاوت هستند، و بعضی موارد، ویرایش زبانی پایه را معاف می کنند. به جای فرض کردن، سیاست مجله خودتان را بررسی کنید. راهنمای چگونه یک بیانیه افشای استفاده از هوش مصنوعی برای دستنوشته خود بنویسید عباراتی را می دهد که می توانید با آن سازگارشان کنید و راهنمای هر ناشر توضیح می دهد هر ناشر دقیقاً چه چیزهایی را از شما می خواهد.

برای این کار، تغییرات ردیابی شده کمک می کند. در Academic Plus، ProofreaderPro.ai ویرایش ها را به صورت تغییرات ردیابی شده در Word خروجی می گیرد، بنابراین شما و هر همکار نویسنده می توانید دقیقاً ببینید ابزار کدام کلمات را تغییر داده است. این ثبت، نوشتن افشا را راحت تر می کند.

اگر بعد از ویرایش باز هم پایان بندی بی روح به نظر برسد، معمولاً علت در محتواست، نه در دستور زبان. یک نتیجه گیری با پاسخ روشن، بیانِ معنا و مشخص کردن قدم بعدی به صورت نام گذاری شده، در جمله های ساده خیلی خوب جواب می دهد.

چک لیست قبل از ارسال

این موارد را یک بار بعد از تمام شدن پیش نویس مرور کنید.

• راهنمای مجله و مقاله های اخیر مشخص می کنند آیا یک نتیجه گیری جداگانه انتظار می رود یا نه.
• جمله اول، پرسش پژوهش را دقیقاً با همان اصطلاح هایی که مقدمه از آن ها استفاده کرده پاسخ می دهد.
• در نتیجه گیری، هر عددی که آمده در نتایج هم وجود دارد.
• اطلاعات جدید، استنادها یا استدلال های تازه در آن اضافه نمی شود.
• افعال با طرح مطالعه همخوان است (برای کار مشاهده ای: "suggests" و برای آزمون های کنترل شده: "shows").
• یکی از محدودیت ها در یک بند نام برده می شود و فهرست کامل در بحث می ماند.
• قدم بعدی باید مشخص باشد: یک طراحی، یک جمعیت یا یک متغیر.
• متن با چکیده متفاوت است، اما ادعاها با آن همخوان است.
• بخش با "in summary" یا یک عبارت مشابه شروع نمی شود.
• طول آن با نوع مقاله و سقف واژگان مجله متناسب است.
• هر نوع کمک از AI مطابق با چیزی که مجله لازم دارد افشا شده است.
• این بخش یک بار کامل برای ویرایشِ دستور زبان و سازگاری بررسی شده است.

سوالات پرتکرار

نتیجه گیری مقاله پژوهشی باید چقدر طول داشته باشد؟

بیشتر مقاله های مجلات علمی به یک یا دو پاراگراف نیاز دارند، حدود 150 تا 300 کلمه. یک گزارش کوتاه ممکن است فقط چند جمله لازم داشته باشد و یک فصل پایان نامه می تواند چند صفحه طول بکشد. اگر مجله محدودیتی تعیین کرده باشد، طبق دستورهای آن عمل کنید، چون بر هر بازه کلی دیگری اولویت دارد.

تفاوت بین بخش بحث و نتیجه گیری چیست؟

بخش بحث نتایج را تفسیر می کند و آن ها را با کارهای قبلی مقایسه می کند، اما بخش نتیجه گیری پاسخ را بیان می کند و توضیح می دهد این پاسخ چه معنایی دارد. بخش بحث، استدلال را نشان می دهد و محدودیت ها را کامل پوشش می دهد. نتیجه گیری خروجی را در چند جمله ارائه می دهد و تنها مهم ترین محدودیت را نام می برد.

آیا نتیجه گیری باید چکیده را تکرار کند؟

نه. این دو باید از نظر ادعاها با هم سازگار باشند، اما متن باید متفاوت باشد. نتیجه گیری می تواند معنی و قدم بعدی را با جزئیات بیشتری از آن چه چکیده فرصت دارد توضیح دهد. کپی کردن چکیده، این بخش را هدر می دهد و باعث می شود مقاله تکراری به نظر برسد.

آیا می توانم اطلاعات جدیدی را در نتیجه گیری بیاورم؟

شماره. داده جدید، استنادهای جدید و استدلال‌های جدید باید در بخش نتایج یا بحث قرار بگیرند، جایی که خواننده ببیند چطور آن‌ها را به دست آورده‌اید. Center Writing UNC همچنین ایده‌های جدید را چیزی می‌داند که یک نتیجه‌گیری باید از آن دوری کند.

آیا همه مقاله‌های پژوهشی به بخش نتیجه‌گیری نیاز دارند؟

نه. ساختار IMRaD یک نتیجه‌گیری جداگانه ندارد و مجلاتی مانند PLOS ONE آن را اختیاری در نظر می‌گیرند. اگر تیتر وجود نداشته باشد، پایان بخش بحث همان کار را انجام می‌دهد. دستورالعمل‌های مجله هدف خود و چند مقاله اخیر را بررسی کنید.

آیا می‌توانم از AI برای نوشتن نتیجه‌گیری خود استفاده کنم؟

می‌توانید از AI برای دقیق‌تر کردن و ویرایش جمله‌بندی نتیجه‌گیری‌ای که خودتان نوشته‌اید استفاده کنید، و باید هر ادعا را با نتایج خودتان تطبیق دهید. ICMJE می‌گوید نویسندگان باید فناوری‌های پشتیبانی‌شده با AI را هنگام ارسال اعلام کنند و همچنان مسئول محتوای آن بمانند. از یک chatbot نخواهید یافته‌ها را اختراع کند.

چطور می‌توانم نتیجه‌گیری را بدون کلیشه تمام کنم؟

روی میزان مشارکت یا گام بعدی پایان دهید. یک پیشنهاد مشخص، مثل یک طرح مطالعه نام‌برده یا تغییر سیاست، به خواننده چیزی می‌دهد که بتواند به آن اقدام کند. یک جمله درباره "آینده" یا "اهمیت موضوع" چیز جدیدی نمی‌گوید که مقاله قبلا نشان نداده باشد.

آیا باید محدودیت‌ها را در نتیجه‌گیری ذکر کنم؟

مهم‌ترین محدودیت را به صورت یک جمله نام ببرید. بخش بحث باید بقیه موارد را پوشش دهد. اگر این محدودیت مشخص می‌کند که نتایج تا چه حد قابل تعمیم است، آن را صریح بگویید؛ چون داور زمانی بیشتر به نتیجه‌گیری اعتماد می‌کند که محدوده خودش را اعلام کرده باشد.

AI Proofreader برای مقالات پژوهشی

گرامر را اصلاح کنید، جمله‌های طولانی و پرحرف را کوتاه کنید و مفهوم هر بخش از مقاله‌تان را حفظ کنید، با خروجی Word از متن ویرایش‌شده.