شمارشگر رایگان واژه، نویسه و جمله

تقریباً هر چیزی که یک پژوهشگر ارسال می‌کند اندازه‌گیری می‌شود. چکیده‌های ژورنال بسته به محل انتشار، 150 تا 300 واژه دارند. از نامه‌های پوششی انتظار می‌رود نزدیک به یک صفحه بمانند. تأمین‌کنندگان مالی، اهداف مشخص و خلاصه‌های پروژه را به تعداد مشخصی واژه محدود می‌کنند. بسیاری از سامانه‌های ارسال اروپایی و ژاپنی به‌جای واژه، با نویسه اندازه‌گیری می‌کنند، گاهی با فاصله‌ها و گاهی بدون آن‌ها. ویراستاران به‌ندرت یک کار خوب را فقط به خاطر چند واژه رد می‌کنند، اما یک ارسال که محدودیت‌ها را نادیده بگیرد، پیش از آن‌که کسی علم را بخواند، نشانهٔ بی‌دقتی است، و بعضی درگاه‌ها اساساً فایل را نمی‌پذیرند.

نوشتن مطابق یک محدودیت، مهارتِ حذف کردن است. ترتیب قابل‌اعتماد این است, نخست تردیدپردازی‌های اضافی را حذف کنید ("it is important to note that"), سپس اسم‌سازی‌ها را فشرده کنید ("conducted an analysis of" به "analysed" تبدیل می‌شود), و بعد جمله‌هایی را که فاعل‌های تکراری دارند با هم ادغام کنید. آمار سطح جمله در زیر شمارشگر این هدف‌ها را قابل‌دیدن می‌کند: میانگین طول جمله که رو به افزایش است و فهرست واژه‌های برتر که دو اسمِ تکراری بر آن غالب‌اند، معمولاً پاراگراف‌هایی را نشان می‌دهند که بیشترین جا برای کوتاه شدن دارند.

طول متن فراتر از رعایت محدودیت‌ها هم اهمیت دارد. چکیده‌هایی که نزدیک سقف قرار دارند، بیشتر از چکیده‌هایی که نیمی از سهم خود را صرف پیش‌زمینه می‌کنند، به‌طور کامل خوانده می‌شوند، و سخنرانی‌های کنفرانسی پس از محاسبهٔ اسلایدها و مکث‌ها، به‌طور میانگین حدود 130 واژه در دقیقه از ارائهٔ راحت دارند، بنابراین یک متن 2,000 واژه‌ای در یک بازهٔ 12 دقیقه‌ای جا نمی‌شود. بررسی شمارش در آغاز کار، نه پس از تمام شدن پیش‌نویس، تفاوت میان کوتاه‌سازی و بازنویسی است.